PasSi Passé

De vrouw als moeilijk kruiswoordraadsel en andere tips

2012-02-08T04:09:00.000-08:00

Als ik op een koude zondag weer eens wat relatieadvies vandoen heb, neem ik er altijd dit prachtige salontafelboek bij. Het bevat de sleutel tot rein en blijvend huwelijksgenot! Ook een must-read voor trouwers in spé. Een bloemlezing:

Zijn wij mannen polygaam ?

Als de onstandvastigheid van mannen beschouwd wordt als een bewijs van polygame instincten, dan zijn de meeste mannen inderdaad polygaam, maar – in hoeverre zijn de vrouwen, onbewust, schuldig aan de onstandvastigheid van hun echtgenoten ? Het vrouwelijk geslacht biedt een verscheidenheid, die een voortdurende uitdaging vormt voor mannen. Het “eeuwig-vrouwelijke” is voor mannen een onweerstaanbare aansporing om elke vrouw te ontdekken en haar van de sluiers van geheimzinnigheid te ontdoen.

En hier ligt voor de meest verstandige vrouwen de sleutel tot rein en blijvend huwelijksgenot. De gelukkigste huwelijken zijn deze, waarin de man de ware aard van zijn vrouw nooit helemaal kan doorgronden. Een kruiswoordraadsel dat men niet kan op lossen, legt men immers ook nooit opzij.

Daarom was de zakelijkheid zo moordend voor vrouwen in het algemeen. Mannen ondervonden er minder hinder van omdat zij uiteraard nuchterder zijn. Maar vrouwen deden uit louter zakelijkheid vrijwillig afstand van hun aangeboren talent om een man te betoveren. Het is echter tegennatuurlijk de vrouw aan te zetten te trachten even nuchter en logisch te redeneren en te handelen als een man. Als de eigen vrouw geen raadsel meer is, gaat hij andere raadsels zoeken.

Een verstandige vrouw, zo zei eens een wijs man, beperkt zich tot datgene wat de man niet kan en zal hem zodoende voor eeuwig boeien.

Kuisheid voor het huwelijk.

De natuur heeft de mannen en de vrouwen honderd middelen geschonken om te ontdekken of ze het op lichamelijk gebied eens zullen worden, zonder tot het uiterste te gaan. Geen meisje kan met haar zintuigen, die door liefde gescherpt zijn, volkomen onkundig blijven van de mogelijkheden van haar partner. De ongedwongenheid en doelmatigheid van de huidige kledij voorkomt dat een meisje, om van een man nog te zwijgen, “een kat in de zak koopt”.

Natuurlijk veronderstelt een kuise verloving een grote mate van takt en zelfbeheersing. Hier ligt een zware, maar dankbare taak weggelegd voor de toekomstige bruid omdat een vrouw zich doorgaans beter weet te beheersen dan een man.

Als het liefdesspel in een moment van zelfvergetelheid zo ver gaat, dat een meisje de eerste rillingen van wellust ondergaat, moet ze zich heel taktvol van de man losmaken om hem te veroorloven zijn zelfbeheersing terug te winnen. Zich laten gaan is op dat moment het begin van het einde.

De huwelijksnacht

Het heeft nog geen zin dat de man de erogene zones van de vrouw gaat opsporen, want de tastzin is bij de vrouwen zo sterk ontwikkeld, dat de eerste strelingen op gelijk welke plaats reeds een gevoel van wellust opwekken. Later zal het opsporen van gevoelige delen een opwindend spelletje worden, maar de eerste keer is dit geen noodzaak.

De huwelijksreis

De voorkeur moet in dit verband gegeven worden aan een reis naar een zuidelijk land, want niemand verstaat beter de kunst om van een maaltijd een romantisch gebeuren te maken dan Fransen en Italianen. De jonge echtgenoot moet zich bij voorkeur laten inlichten over de angels en voetklemmen van de plaatselijke spijskaarten, opdat hij het sukses van de maaltijd niet in gevaar zou brengen door een onoordeelkundige keuze. Een jonge, onervaren vrouw komt ook altijd sterk onder de indruk als haar man zich in een eetzaal op de rustige, zelfzekere wijze van een kenner gedraagt en haar precies vertelt waarom ze een bepaald gerecht moet bestellen.

De jonge vrouw kan tijdens deze maaltijden heel veel leren over de smaak en voorkeuren van haar echtgenoot en dat is des te belangrijker, omdat de zorg over deze maaltijden na de reis in haar handen zal berusten.

De permanente erotiek van de vrouw

De gedachten van de vrouw zijn altijd erotisch getint. Niet alleen als haar man bij haar is, maar ook als hij afwezig is; De thuiskomst van haar man windt een vrouw altijd erg op, zelfs als hij aan andere dingen denkt of over andere dingen spreekt. Ze is op elk moment van de dag en de nacht bereid zich te geven aan haar man, daar de vervulling van haar vrouw-zijn nu eenmaal afhankelijk is van een herhaling van de paringsdaad. Maar, zelfs als de begeerte in haar hoog is opgelaaid, moet ze het zo regelen, dat de man de aktieve rol blijft spelen in de verovering.

Een vrouw mag ook nooit vergeten, dat ze het estetisch gevoel van haar echtgenoot niet mag krenken. Slordigheid in haar uiterlijk krenkt en ontstemt hem. Overigens wordt dan het verschil tussen zijn vrouw en de andere vrouwen die hij dagelijks ontmoet, te opmerkelijk.

Over de Kama Sutra

We moeten heel voorzichtig omspringen met de raadgevingen van mensen, die zo volkomen van ons verschillen als de Indiërs.

De geur der liefde

Talrijk zijn de voorbeelden van vrouwen uit de betere standen, die een romance beginnen met een doodgewone werkman. Waarom? Omdat die mannen hun natuurlijke, op erotiek afgestemde geur behouden hebben terwijl die bij geestesarbeiders verloren is gegaan. De oplossing ligt voor de hand: mannen die bekommerd zijn om het gebrek aan belangstelling bij hun vrouw, moeten meer aandacht besteden aan hun lichaam en sport gaan beoefenen, die hen tot grote inspanningen drijft en doet zweten.

Op dit gebied heeft de vrouw het doorgaans gemakkelijker: door haar inspanningen bij het huishoudelijk werk transpireert ze uiteraard meer. De niet te vervalsen lichaamsgeur van een vrouw heeft, voor zover ze door een aangepaste hygiëne binnen de perken gehouden wordt, een zeer sterke erotische werking.

De juiste optiek

Het is een grote vergissing te denken, dat mannenogen alleen belangstellen in naakte vrouwen. Welke man is niet bereid zijn stormachtige aanval even uit te stellen om zijn vrouw in haar betoverende ondergoed te zien ? Daarom is ook de keuze van het ondergoed zo belangrijk. Maar pas op voor het belachelijke, dames, want niets is zo moordend voor de erotiek als het komische.

Koosnaampjes

Het is mogelijk, dat de man niet begrijpt waarom de vrouw hem op een zeer ongunstig ogenblik en in het openbaar met een koosnaampje aanspreekt. Het gebruik van deze verkleinwoorden mag nog zo ergerlijk zijn, toch vindt het zijn oorsprong in het karakter en de aard van de vrouw zelf. Vergeet niet, dat de drijvende kracht achter de vrouw onder alle omstandigheden haar moederlijkheid is. De man doet er dus goed aan zich erbij neer te leggen, ook al vindt hij het nog zo vervelend in het openbaar met dergelijke naampjes aangesproken te worden. Ten slotte is het toch maar een kleinigheid even op de tanden te bijten, als de vrouw zich weer eens vergist ? Te meer, daar ze niet van hem verlangt dat hij haar voorbeeld zou volgen. Tracht dus niet uw vrouw meer logica in te prenten, uw huwelijksgenot zou eraan ten gronde gaan.

Liefde gaat door de maag

Onvoldoende keuken = neiging tot nerveuze storingen en verbreking van het evenwicht tussen hormonen = huwelijksleed in allerlei vormen. Is dit duidelijk genoeg ?

De jongeman die een levensgezellin gaat kiezen, kan best de nodige aandacht besteden aan de kulinaire standpunten van de kandidate. Als ze er niet van geniet getrakteerd te worden op een feestelijke maaltijd en zelfs met een licht verwijt zegt: “zoveel geld weggooien, een broodje had ook gesmaakt” verdient ze op zijn minst één vraagteken in het notitieboekje. Als de jongeman nog ontdekt dat hetzelfde meisje een hekel heeft aan keukenwerk, kan er een tweede vraagteken bij geplaatst worden.

Huwelijksproblemen

Als de echtgenoot een geestesarbeider is en thuis niet ernstig met zijn vrouw wil spreken omdat hij rust nodig heeft, degradeert hij haar tot dienstmeid. En het heeft eigenlijk geen zin, daar het hem niet de minste inspanning zou kosten. De vrouw verlangt immers geen discussie: ze wil alleen het oordeel van haar man ten opzichte van algemene problemen, om de wereld door zijn bril te kunnen zien. Hij bewijst er zichzelf trouwens een dienst mee, want afgezien van de dankbaarheid van zijn vrouw, zal ook zijn eigenwaarde een aansporing krijgen telkens hij zijn vrouw tegen derden hoort zeggen: “mijn man heeft gezegd...” of “mijn man is van oordeel...”.

De sublieme vreugde die gepaard gaat met het onderrichten van de medemens zal aan hem voorbijgaan als hij uitgaat van het standpunt, dat hij zijn vrouw alleen huishoudgeld en sexuele bevrediging moet schenken.

Alle mannen, ook degenen die slechts naar de lagere school geweest zijn, hebben principes en meningen. Deze moeten ze hun levensgezellin meedelen, willen ze zich niet schuldig maken aan “morele wreedheid”.

Orde

als een mandje met verstelwerk op een zichtbare plaats is blijven staan, als een belastingsbrief op de schoorsteen is blijven slingeren en als de geuren van de keuken tot in de woonkamer doorgedrongen zijn – hoe kan de man dan opeens de rol van Casanova gaan spelen ?

Voor meer blauw op straat!

2011-11-24T05:58:00.000-08:00

En oranje, geel en rood! Veel mistige en mistroostige dagen in deze periode en ze beginnen ook nog eens te korten. Als iedereen nu verplicht was om zijn auto in een Tomte-kleurtje te zetten... Zo'n bonte autostrade, daar word je toch helemaal blij van. Ik heb sowieso iets met skandinavische auto's. Altijd gehad.

Vinylauto's verzamel ik eerder passief, dat wil zeggen dat ik ze bijhoud als ik ze tegenkom maar er niet naar op zoek ga – en er ook geen geld voor wil neertellen. Niettemin is dit toch één van mijn vrolijkste verzamelingen geworden, eentje die zich ook makkelijk laat catalogiseren vanwege de gedetailleerde informatie die je er op het net over vindt. Mijn collectie bestaat uit auto's van het noorse speelgoedmerk Tomte Laerdal, gefabriceerd vanaf 1958, maar er waren gelijklopend andere lijnen te vinden zoals Auburn in de USA of Galanite uit Zweden. Wie waar de mosterd haalde laat ik in het midden, feit is dat Tomte in België het wijdst verspreid is. Op deze Italiaanse site staan de genummerde modellen mooi uitgestald.

Deze franse blog over Tomte doet iets meer met de vele varianten, je kunt hier ook alles lezen over het ontstaan van Tomte Laerdal.

Een engelstalige site is nog volop under construction maar bevat al veel interessant fotomateriaal, alweer van uitzonderlijke kleurtjes en zeldzame modellen. Hier vind je ook een beperkt hoofdstuk over het Zweedse Galanite, vinylauto's die enkel op schaal 1/43 geproduceerd werden van het midden van de jaren zestig tot begin jaren '70. Informatie over galanite is schaars en moet je koesteren.

De databank der databanken over vinylauto's komt van bij de noorderburen: Het nederlandse 'oudennieuwarchief' beperkt zich niet tot de gangbare modellen maar geeft ook aberraties en varianten mee.

Bovendien krijg je een heel uitgebreid overzicht van andere merken als Galanite, Auburn en Stelco. Zelfs kloons uit Azië worden besproken.

Deze zweedse site legt de nadruk op Galanite wegens ook zweeds maar heeft erg leuke foto's en brochures online staan.

Het Duitse Fotomte bekijkt ook de grote modellen, want niet alle tomte is op schaal 1/43 gemaakt.

Tenslotte nog de noorse site over àlle Tomte-speeltjes meegeven: prachtige illustraties en veel oude brochures alweer, en voor de auto's klikken bij 'Storserie' wat, als ik Google translate moet geloven, 'grote series' wil zeggen. Bookmarken, nu!

He’s not dead, he’s resting!

2011-09-05T06:50:00.000-07:00

...but unlike John Cleese's, this dead parrot is absolutely gorgeous. It’s a porcelain miniature statue or figurine with holes for perfume. The lamp inside it is very low voltage, the heat would otherwise break the semi-transparent porcelain. Still, it is enough to help dissipate the fragrance throughout the room once you’ve put some essential oils into the reservoir.

Less common than parrots but equally stunning are the dog and cat fragrance lamps I came across on ebay lately, presumably by the same maker . Most of these perfume lamps were manufactured by German company Rosenthal. (Rosenthalwerke,Hamburg) They date back to the 1920’s but production was maintained throughout the fifties.

Usually you have to pay up to 80-90 euro’s for a parrot lamp, mounting up to 200 or 250 if it’s a signed item by Fulper, Noritake or Tiffin. The latter are easily identifiable as they screw onto a base and are made of glass.

I started off with just the one, which I inherited, but managed to find him an affordable little companion on ebay. Neither of my parrots are signed with a maker’s mark but l believe one of them to be Rosenthal, considering the similarities with items I found on the internet.

The other one, which is probably older, seems to be made out of a totally different material, resembling modern day Arcopal, and is kind of milky coloured. It could be made out of glass paste, like the Tiffin lamps. In that case chances are I should date it around 1930. If someone can shed some light on this parrot determination problem please write me an email, it would be much appreciated.

Voor de commerce

2011-05-07T04:10:00.000-07:00

Het is zover, ik zou het niet doen maar doe het nu toch: een blogpost om promo te voeren. Dus geen inhoud, geen mooie foto's, alleen een sappige flyer voor 'De Vitrine' en 'Petit Bazaar'. De evenementen in kwestie zijn pop-up winkelcentra-voor-één-dag waar virtuele webwinkels zich -voor eventjes- fysiek manifesteren. Webwinkels met een niet voor de hand liggend aanbod, voor meerwaardezoekers in commercieland. Want door er te shoppen koop je niet alleen unieke spullen, je steunt ook kleinschalige projecten in Afrika of Thailand, of je minimaliseert je ecologische voetafdruk door een tas te kopen die bij wijze van spreken is gemaakt door je buurvrouw. Met de hand, weliswaar. En liefst uit ecokatoen. Of je steunt een beginnend ontwerper, koopt een mandje gemaakt van pet-flessen of kiest iets dat gewoon té zot is voor de doorsnee hoofdstraat. Ieder zijn meerwaarde. Je vindt ze allemaal op Petit Bazaar of De Vitrine.

Pictures say more than words

2011-02-26T04:31:00.000-08:00

Carnavalglas van De Rupel, Boom en van Boussu.

J'adore la jadite

2011-02-26T04:19:00.000-08:00

Fire King Logo

Mocht iemand op zoek zijn naar iets interessants om te verzamelen kan ik met klem ‘jadite’ aanraden. Als winkelier heb ik een soortement vrijgeleide om à volonté alles te vergaren wat oud is, maar ik kan me voorstellen dat de beginnende verzamelaar zichzelf graag een kleine geografische of chronologische beperking wil opleggen. Welnu, jadite beantwoordt aan de eisen: het materiaal is voornamelijk van Amerikaanse makelij en de productie liep van begin jaren ’30 tot begin jaren ’70. Toch zijn er ontelbare varianten, zowel in vorm als in kleur, zodat het nooit saai wordt. Varianten op een welbepaalde tint lichtgroen: qua beperking kan dit tellen. De tint in kwestie is jadegroen, een soort licht opaak zeegroen dat mag varieren naar gelig en naar blauwig.

Weinig materialen zagen hun status zo snel evolueren van waardeloos campinggerief naar gezocht en redelijk duur antiek. Jadite werd vroeger zelfs vaak gratis uitgedeeld door tankstations of producenten van etenswaren. Dit natuurlijk door zijn lage kostprijs. Het materiaal is familie van het witte arcopal dat een vergelijkbare statusupgrade onderging.

De bekendste producent van jadite was Anchor Hocking, die begin jaren ’40 de ovenbestendige “Fire King” collectie op de markt bracht. Het zijn items die je nog op rommelmarkten kunt vinden, waarvoor je niet te veel betaalt en die toch een uitdaging bieden: er zijn verschillende series, types en merktekens én er is zelfs al namaak op de markt. (Braziliaanse makelij, gemerkt ‘Fire-King 2000’). Om je niet te mispakken aan een reproductie check je best de oplijsting die SpGlass op de site zette (zie onder). Fire King bestaat overigens niet uitsluitend in groen, er is bijvoorbeeld ook de prachtige lichtblauwe ‘azurite’-lijn en er zijn talloze witte decors al dan niet met tekening.

De meest herkenbare lijn van Fire King is de ‘Jane Ray’, met de fijne ribbel.

Fire King Jane Ray

Ook McKee (later samen met “Jeanette”) is een gekend producent van jadite in een aparte tint, maar deze items vind je bijna uitsluitend in de USA. Een handleiding voor de beginnende Fire-king verzamelaar staat al vijftien jaar online, zij het een beetje onoverzichtelijk en erg georiënteerd op de USA, maar toch onmisbaar voor de foto’s en de identificatiegegevens (vooral de FAQ): http://spglass.com/firekingnet.html (baseer je niet te veel op de waardebepaling, die wil nog wel eens verschillen van de Europese.)

Wie echt aan de slag wil kan ook beginnen met de aanschaf van dit boek:

Long Tall Glasses

2010-11-25T06:25:00.000-08:00

mijn felgekleurd suikerglas

Men moet drinken uit de glazen die men heeft. Suikerglas van fabriek De Rupel uit Boom of carnavalglas van Leerdam, als het even kan. Ik kreeg de melk als kleuter geserveerd in Cristalor glazen, en deed het daarna nooit meer voor minder. Het bekende suikerglas uit Boom was voorgoed geassocieerd met een gelukkige jeugd en zoals bekend hou je daar dan een verzameling aan over.

Hoewel ik meer dan eens diep in een glas heb gekeken was daar nooit veel te zien, geen merktekens, geen stickers, geen logo’s. Maar de volksmond katalogiseert het suikerglas onder “Booms glas” en wie ben ik om iets anders te gaan beweren. Jay McLellan daarentegen, die is echt iemand op glasgebied. Een tijd geleden struikelde ik tijdens het googelen over zijn ongelofelijke site http://www.hogelandshoeve.nl/. Jay verzamelt en verkoopt oud 20ste eeuws fabrieksglas uit België en Nederland. Op de site geeft hij een overzicht van de belangrijkste fabrieken in elk land en van de verschillende soorten glas per fabriek. Je vindt er ook tips over aankopen, afdingen op marktjes, veilig inpakken om te versturen, you name it. Alles verplicht leesvoer voor glasmaniakken en gewoon geïnteresseerden.

Sindsdien weet ik onder meer dat Suikerglas een gepatenteerde techniek is (‘Crinkle Enamel’) van de Johnson Matthey company, dat de licentie na de oorlog werd verkocht aan fabrieken in diverse landen, en dat weer andere fabrieken zich de techniek, of een lichtjes afwijkende variant ervan, gewoon zelf eigen hebben gemaakt, zoals De Rupel in Boom. Ondertussen ben ik ook mijn festivalglas aan het onderwerpen aan nader onderzoek. Ik zal zeker niet nalaten u deelgenoot te maken van de geïllustreerde resultaten in een volgende blogpost. Maar eerst even het concept Sugar Glass in pics:

cristalor (foto hogelandshoeve)

mijn eerstelingen - de melkglazen

Links: http://www.hogelandshoeve.nl/index295.html

http://www.kristalunie.nl/ (aparte site van McLellan gewijd aan Maastrichts glas vd kristalunie-fabriek, interessant wegens ingescande catalogi!)

Verder staan alle nuttige links mbt 20ste eeuws fabrieksglas op de linkspagina van hogelandshoeve.

decanteerfles en borrelglazen (foto hogelandshoeve)

2010-10-09T06:05:00.000-07:00

Zeg niet zomaar Tomado tegen een Meca

Vlaanderen had in de jaren vijftig en zestig z’n eigen Tomado: de Meca. Die werd geproduceerd door de Rijmenamse seriemeubelgrootheid Meurop, een soort Ikea avant-la-lettre.

Meurop fabriceerde vooral meubels uit houtvezel met een fineer- of PVC laagje. Er gingen massale aantallen van deze spullen de fabrieksdeuren uit, vandaar dat er in bijna elk Vlaams gezin op z’n minst een Meuropschapje te vinden was.

Hoogtepunt in het dertigjarig bestaan van Meurop was de passage van Pierre Guariche, de Franse topdesigner die er vanaf ’57 creatief directeur werd en die enkele van zijn signature-ontwerpen maakte voor de Mechelse fabriek.

We hebben het dan oa over de Jupiter-draaistoel met in zijn zog de Mars, de Polaris, de Luna enz. De ontwerpen van Guariche zijn af en toe in kringloopwinkels te vinden en worden erg gewaardeerd op de internationale designmarkt.

Maar terug naar de Meca, want die dient tenslotte als kapstok voor deze blogpost. Hij heeft een metalen draadrooster als achterwand. De schappen zijn niet uit metaal en in Rietveldkleurtjes zoals bij de Tomado, maar in geperst houtvezel met teak-of mahoniefineer erop. (Latere versies waren er ook in noten en pallissander) Soms zie je hem gebruikt in keukens met 1 schap en verder haakjes verdeeld over de rooster, waar dan allerlei kookgerei aan wordt gehangen.

Wanneer je over originele catalogi beschikt is het duiden en dateren van vintage design natuurlijk een eitje. Deze goodies worden spijtig genoeg meestal achter slot en grendel bewaard door dealers en privé-verzamelaars. Maar af en toe is er een milde weldoener die zijn speelgoed wel wil delen met andere amateurs. In het geval van Meurop is dat Claude Pire, een oud-werknemer die het betere prentwerk verzamelt dat met de fabriek te maken heeft. In plaats van alles in een oude schoendoos te laten vergelen, brengt hij op zijn site de geschiedenis van Trefac-Meurop in foto’s, en werden door hem ook een heel pak folders ingescand waarop veel van de klassieke Meuropitems terug te vinden zijn. Ik vind dit initiatief waanzinnig leuk, en hoop van u hetzelfde.

http://everyoneweb.be/meurop/

The legacy of Earl Tupper

2010-08-15T04:46:00.000-07:00

Tupperware was in de jaren vijftig voor veel vrouwen het einde van de domestic ball-and-chain-periode; de vrolijk gekleurde foodcontainers betekenden behalve knisperverse sla ook een inkomen, een sociaal leven en zelfrespect. Dankzij de revolutionaire (de ads spreken over ‘wonderlijke’) luchtdichte sluiting, het onverwoestbare materiaal en de nieuwe verkoopstechniek (homeparties) werd het merk een begrip. Maar het echte mirakel zit hem (voor Tuppergirls zoals ik) in de onvoorstelbare veelheid aan vormen, kleuren en maten waarin Tupperware sinds 1944 op de markt kwam, wat het erg plezierig maakt om te verzamelen. Bovendien zijn de collectionneurs van polyethyleen nog niet zo dik gezaaid en hoef je dus meestal niet veel geld neer te tellen voor een mooi object.
Fifties- en sixties Tupperware –alweer een massaproduct- ademt post-war Amerika, atoomtijdperk, Peyton Place en Raymond Loewykeukens. In de juiste configuratie en/of dosis is Tupperware de missing link tussen het formica aanrecht en de Kelvinator. Bij de de tentoonstelling ’40 jaar Tupperware’ in het Designmuseum Gent verscheen er een referentiewerk, bevattende 1 onmisbare catalogue raisonné –als ik me niet vergis uniek in de wereld.
Op de fantastische site van tupperdiva zijn een aantal oude folders te bekijken, daarnaast bestaan er al enkele flickr pools van tupperwarelovers (of check deze)voor wie wil watertanden.
Oude Tupperware kun je ontvlekken door een eetlepel bleekwater op te lossen in een drietal liter water, het item enkele minuten te laten weken en het dan te laten drogen aan de lucht. Voor minder hardnekkige verkleuringen helpt soms een oplossing azijn-water in de verhouding 1:3. Nog een woordje over de waarde: Tupperwarekleuren hebben de neiging te vervagen, items uit de jaren vijftig en zestig met levendige kleuren zijn dus gezocht, net als de stukken die een typische '50 vormgeving hebben zoals het zout- en peperstel op drie pootjes.
Happy collecting!

And then there was Boch Kéramis...

2010-07-24T08:22:00.000-07:00

Ik zie het leven het liefst in technicolor, vandaar mijn voorkeur voor kleurige serviezen. Zoals elk van mijn verzamelingen is ook de aardewerkcollectie begonnen met een erfenis. Tante Madeleine (geen gratuit cliché, zo heette ze echt) liet ons, weliswaar via-via en bijgevolg niet geheel intact, een machtig art-deco servies van De Sphinx na.
Aardewerk van De Sphinx -ook wel Regout genoemd, naar de stichter – is, hoewel het een massaproduct is en dus nooit een enorme waarde vertegenwoordigt, tegenwoordig erg gezocht door verzamelaars. Samen met de Société Céramique Maastricht was De Sphinx op een bepaald moment de grootste producent van aardewerk in Europa.
Voor 1830 was die rol weggelegd voor Belgische keramiek, maar de oorlog (en bijhorende boycot van all things Belgian) gaf de Nederlandse fabrikanten een boost. Collectables van De Sphinx kun je identificeren aan de hand van de zoekmachine van de sphinxcollectie:
http://www.centreceramique.nl/erfgoedcollecties/sphinx_collectie/sphinx_collectie.htm
Begin jaren vijftig begon Sphinx met de productie van pastelkleurig aardewerk, simultaan ging ook België’s keramiekgrootheid Boch daartoe over.

Een heel mooie en representatieve collectie, aangevuld met originele folders, vind je hier: http://www.verenigingmaastrichtsaardewerk.nl/ (klikken op pastel)
Tante Madeleine ging mee met haar tijd en kocht een fifties-koffieservies van Boch dat later dus ook onze kant uitkwam. Van dan af was het nog louter een kwestie van aanvullen. Wie het niet ervaren heeft zal het misschien niet geloven, maar eten en dan vooral ontbijten uit een pastelservies kan een wereld van verschil betekenen voor je humeur.

Naar het expojaar toe werden de kleuren bovendien gedurfder en de vormen meer gestileerd.
Stukken uit ’58 en het decennium daarna zijn je reinste eye-candy en altijd heel erg welkom bij PasSi Passé.

Bakeliet: My First Love

2010-06-26T04:51:00.000-07:00

Mijn eerste liefde in curiosaland was bakeliet. Bij mijn grootouders stond een asbak in chroom en bakeliet waarmee ik vaker speelde dan met echt speelgoed. Ze hadden hem meegebracht uit Canada en soms mocht ik hem poetsen. De geur was speciaal, ik ben hem nooit vergeten. De matte en tegelijk glanzende finish van bakeliet zag – en zie- ik liever dan goud of een of andere dure steen. Dankzij mijn vriend Julien die eigenlijk Karel heet heb ik een massa bijgeleerd over bakeliet. http://juliensart.be/bakeliet/.
In het huis van Alijn (het leukste museum van het land) richtte Julien een paar jaar geleden een zaal in met niks anders dan bakeliet, zijn varianten en zijn toepassingen. Deze tentoonstelling was tijdelijk, maar tegenwoordig is er toch ook in de vaste collectie nog flink wat bakeliet present daar in Gent. Op volgende link vind je een summier artikel met de beginselen van bakeliet.
Als het je echt interesseert moet je absoluut naar de site van Ton De Munter, zijn verzameling staat helemaal online en hij geeft ook tips voor schoonmaak en restauratie.
Een van de populairste toepassingen van bakeliet was de camera. Henk verzamelt uitsluitend deze en zijn collectie vind je hier.
Natuurlijk zijn ook radio’s in bakeliet erg gegeerd. Heb je er eentje en wil je hem herstellen, kijk dan voor info of vraag raad op http://www.gloeidraad.nl/radioforum/.

Wie graag zijn bakeliet wil taxeren heeft misschien iets aan de site van Alex De Cock, opgezet in samenwerking met het Haags gemeentemuseum. Het virtueel museum is interactief en je kunt er zelf ook spullen opzetten. Ook hier krijg je een idee van de winkelwaarde van bakeliet (en kun je je meteen iets aanschaffen).

Interessante anderstalige sites zijn: http://www.bakelitemuseum.de/
http://bakelite_world_2001.tripod.com/itsbakeliteyouknow/index.html
Jörg Zimmerman verzamelt meer dan bakeliet alleen maar zijn collectie is om te watertanden dus zet ik ze er ook maar bij: http://web.mac.com/jjzimmermann/iWeb/Web-Site/welcome.html (of via www.bakelit.ch )

de lading achter de PasSi Passé-vlag

2010-06-19T04:50:00.000-07:00

Een jaar en een week heb ik nu een eigen winkel, het idee om dat eerste jaar te bloggen is in de pré-aanvangsfase blijven hangen en ondertussen was er wel best veel te vertellen, over de inspiratie voor de winkel (geput uit de ideeën van wijlen Jaap Kruithof-mijn beste Belgische denker-, een verleden als verzamelaar van zowat alles, CBGB’s en Australische garage, een vroege jeugd ondergedompeld in zwart-witfilms en americana, Bauhaus, en de tegenpool daarvan: humor...) en de collectables die ik heb en waarvan ik er sommige – meestal tegen mijn zin- verkoop. Het concept bedenken voor het soort winkel dat ik wilde was moeilijk. Vintage, maar ook nieuw, eco-producten, maar niet exclusief: af en toe zit er iets tussen dat helemaal niet ‘proper’ is maar wel wonderen doet voor je interieur. Bij voorkeur zijn het dingen met een hoek af. Behalve de serviesjes.
PasSi Passé leek als naam de lading wel te dekken, le passé n’est pas si passé que ça in decoratieve zowel als filosofische zin. Het komt erop neer mensen te laten inzien dat ze mooie, oude dingen die vaak met liefde gemaakt zijn niet per se hoeven weg te gooien. Oude gebruiksvoorwerpen, die vaak de ziel van een generatie belichamen, vallen dikwijls ten prooi aan de compulsieve vernieuwingsdrang van de consument. Kijk naar een oud blik of een zeepdoos en je begrijpt wat ik bedoel: de stijl, het gedachtengoed, de sfeer van de jaren ’40, ’50 of ’60 spat ervan af. In tegenstelling tot kunstwerken zijn ze geen individuele expressievorm maar vertegenwoordigen ze de smaak van de massa. Dat maakt hen minder waard maar daarom niet minderwaardig.
In filosofische zin grijp ik de uitdrukking graag aan om mijn gepimpte versie van het ‘eco-centrisme’ te verduidelijken. Het verleden achter je laten is het stomste wat er is. Leer uit de fouten die vroeger gemaakt zijn en doe je ding ermee. Zet ecologisch bewustzijn centraal zonder daarom de periferie af te doen als verwerpelijk. Dus: in de winkel vind je ecologisch-ethische alternatieven, maar niks hoeft. Als openingsblogpost is dit het zowat, volgende keer heb ik het over de collectables waar sommigen graag meer over wilden weten.